• Martin

Noodzakelijk kwaad


Ik was één van de eerste FFP’ers. Het felbegeerde certificaat kreeg ik op basis van eerder behaalde vakdiploma’s en werkervaring. Er was de verplichting tot permanente educatie. Die volgde ik trouw. Maar niemand maakte zich druk of ik er echt wel wat van opstak. Na een paar jaar trok ik zelf de conclusie dat ik weliswaar de titel had, maar dat die de lading (lees: mijn werkzaamheden) niet meer dekte. Ik heb toen het lidmaatschap laten varen. Zo geldt het voor veel diploma’s. Pas als je dagelijks werkt in het vakgebied en dat vak ook bijhoudt, houdt dit zijn waarde. En aan het laatste schortte het bij mij. Een PE-systeem dat van vrijblijvendheid aan elkaar hangt borgt geen continue kwaliteit, zeker niet in een vakgebied dat zich continu ontwikkeld. Tenzij je een sterke intrinsieke motivatie hebt.

Ik heb een advocaat. Die heb ik niet voor mijn plezier, kan ik u vertellen. Zij is een noodzakelijk en duurbetaald kwaad. Zij houdt zich voor mij bezig met het oplossen van narigheid, waar ik zelf weinig tot geen verstand van heb. De wetgeving is grillig en beweeglijk, jurisprudentie ontwikkelt zich doorlopend. Regelmatig gaat zij daarom op cursus. Niet eens zozeer omdat dat verplicht is – al zal dat vast wel – maar ook en vooral omdat ze daardoor haar klanten optimaal kan helpen. Waaronder mij. Dat vind ik niet alleen geruststellend, ik betaal haar daar ook voor. Want hoe kan zij mij bijstaan als ze niet precies op de hoogte is van de laatste ontwikkelingen in haar vak?

Geldt dat ook niet voor u? De lat is onmiskenbaar hoger komen te liggen. Iedereen verkoopt waar hij voor betaald wordt. Dat waren in uw geval transacties van polissen en hypotheken, op basis van provisie. Maar daar verdient u het sinds het provisieverbod niet meer aan. U verdient het nu aan uw advies en deskundige bijstand.

Ik zou, als ik u was, met trots het PEplus examen doen (overigens, van de eerste 70.000 kandidaten is inmiddels 80 procent geslaagd: zo moeilijk kan het dus niet zijn), mijn diploma aan de muur hangen en alle noodzakelijke actualiteiten willen bijhouden: sociale zekerheid, ontslagrecht, pensioenontwikkelingen, fiscaliteiten, productontwikkelingen en zo verder. Zodat u zich voor uw deskundigheid met recht en rede kunt laten betalen.

Dat de PE (gericht op actualiteiten) elke drie jaar getoetst gaat worden is een paardenmiddel. Maar ook iets dat de branche door het gebrekkige zelfreinigend vermogen aan zichzelf te danken heeft. Pas als de sector hierin zelf verantwoordelijkheid neemt, zal de politiek een stap terug gaan doen. Tot dan is elk verzet een achterhoedegevecht en een belediging voor de klant die uw adviesnota betaalt.

En om dat ‘noodzakelijk kwaad’ wat te nuanceren (ik heb haar beloofd een kopie van deze column te sturen): mijn advocaat is weliswaar duurbetaald maar wel erg goed. En nog een fijn mens ook!

Column in vakblad VVP, juni 2015.


0 keer bekeken

© 2017 Martin Koot