• Martin

Dag Zwarte Pietje, dahaag, dahaag...


Vanochtend lees ik dit stukje in de Volkskrant. De kop geeft mij koude rillingen:

Pro-Zwarte Piet-demonstranten dringen Utrechtse basisschool binnen en beledigen docenten

Onvoorstelbaar...

Ik heb zelf jarenlang met veel plezier het Sinterklaasfeest gevierd. Voordat ik zelf kinderen had heb ik vaak Zwarte Piet en ook de Sint zelf gespeeld. We kwamen in veel gezinnen om daar de kinderen (en volwassenen) een beetje blijer te maken. Ik heb er warme herinneringen aan. Nooit heb ik ook maar een moment gedacht dat ik daarmee bijdroeg aan een vorm van (stil) racisme.

Toen de discussie over Zwarte Piet een jaar of zeven, acht geleden losbrak had ik zoiets van 'nou nou, moet dit nou'. Gaandeweg ben ik gaan inzien dat het niet zozeer gaat om wat IK er mee bedoel als ik Zwarte Piet speel, maar hoe het blijkbaar bij een deel van onze bevolking overkomt. Pijn kan veroorzaken bij kinderen met een ander huiskleurtje. En zwart-wit denken kan faciliteren. Aanpassen dan maar, denk ik. Het zal de kinderen een worst zijn.

Het is nu 2017. Wegblokkades bij Dokkum. Onversneden racistisch getetter van 'pro-Pieters' op Facebook en Twitter, vaak gelardeerd met onzinnig gezwam over 'behoud van onze cultuur'. Als klap op de vuurpijl gebeurt er dit. Zwart geverfde racisten die een (blijkbaar multi-culturele) school binnenvallen, kinderen de stuipen op het lijf jagen, tegen leerkrachten met hoofddoek die de kinderen willen beschermen zeggen dat ze 'terug moeten naar hun eigen land'. Hoe verknipt ben je, als je denkt dat je 'doel' de inzet van dit soort middelen rechtvaardigt...

Ik ben er klaar mee. Zwarte Piet was inderdaad ooit een onschuldig bedoeld element van een kinderfeest maar is nu verworden tot een vaandel van racisme. Niet zozeer dan wel niet alleen door de anti-pieters, maar vooral door het ranzige gedrag van de militante voorstanders. Met die laatste groep wil ik niet geassocieerd worden.

Kappen met Zwarte Piet, helemaal. Weg ermee.


0 keer bekeken

© 2017 Martin Koot