© 2017 Martin Koot

March 22, 2019

January 22, 2019

October 19, 2018

October 23, 2017

October 23, 2017

August 11, 2017

Please reload

Uitgelichte berichten

Een nieuwe reis met oude reisgenoten

7 Aug 2017

 

“Pap, waarom ga jij ook niet schrijven?”

 

Jiske, mijn oudste dochter, zit met haar knieën opgetrokken op de bank, haar hoofd een beetje schuin, blauwgeverfde haren half voor haar gezicht. Echtgenote Myrjam zit in haar grote fauteuil en knikt instemmend.

 

“Ja joh, je schrijft zo lekker.”

 

We zitten met zijn drieën buiten in onze overdekte tuinkamer. Het is laat op de avond, de kaarsjes zijn aan, een pot thee erbij. In de kachel brandt een vuurtje. Jiske heeft ons net verteld dat ze elke dag in haar dagboek schrijft en hoe fijn ze dat vindt. Ik denk na over wat ze zeggen. Schrijven vind ik inderdaad leuk. Dat doe ik ook veel, vooral zakelijke stukken. Persberichten, artikelen, columns, dat soort dingen. Maar thuis gaan schrijven? Voor mijzelf? Ik twijfel.

 

“Er zit toch niemand te wachten op mijn verhaal”, sputter ik tegen. “Ik ben een gewone man van middelbare leeftijd met een pittige echtscheiding achter de rug. Niets interessants te melden hoor.” Maar ergens in mij begint het te kriebelen.

 

Myrjam schudt haar hoofd. “Dat kun je nou wel zeggen, maar ik zou wel benieuwd zijn”, zegt ze. “En daarbij, al doe je het maar voor jezelf. Joh, je zegt zo vaak over wat we meemaken dat je er een boek over zou kunnen schrijven. Misschien moet je dat maar doen.”

 

Ik moet denken aan waar we het kort ervoor over hadden. Dat wat ik ‘liefdevolle duidelijkheid’ ben gaan noemen. Waarom dat volgens mij zo belangrijk is. En hoe moeilijk, al helemaal voor mij. Hoe het gebrek eraan mijn leven en die van mensen om mij heen getekend heeft. De rol die Stef daar in heeft gespeeld. Maar dat laatste heb ik Myrjam en Jiske niet verteld.

 

“Ik zou kunnen schrijven over liefdevolle duidelijkheid”, zeg ik aarzelend. “Maar dan moet ik ook vertellen over mijn jeugd. Hoe ik geworden ben wie ik ben.”

 

Over Stef, dacht ik erachteraan.

 

“Whatever”, zei Myrjam opgewekt. “Jouw opdracht wordt elke dag tenminste een kwartier schrijven. Dat is goed voor je.”

 

De volgende dag installeer ik mij met koffie en asbak achter de laptop. Een titel op de eerste pagina. De eerste zinnen vormen zich aarzelend, daarna sneller en sneller. Herinneringen komen bovendrijven, beelden ontstaan, dialogen komen tot leven. Er ontstaat een cadans, het ritme drijft mijn vingers. Voordat ik het weet ben ik vier pagina’s tekst verder.

 

“Hoe gaat het?” vraagt Myrjam belangstellend.

 

Ik kijk haar verdwaasd aan. “Het moet er blijkbaar uit”, zeg ik.

 

---

 

Het is nu drie maanden later. De vier pagina's waarmee ik begon, zijn er inmiddels een dikke honderd. Ik ben op ongeveer de helft van wat ik wil vertellen. En ik geniet er van.

 

'Verslag van een levenslange zoektocht' is de voorlopige ondertitel. Ik ben al schrijvende een reis aan het maken door mijn leven tot dusver, met Myrjam als lieve, kritische, nieuwsgierige metgezel. Oude gebeurtenissen die mijn leven hebben gevormd haal ik naar het nu. Het geeft aanleiding tot mooie, verrassende en soms pijnlijke gesprekken met mensen, die daar een rol in hebben gespeeld of toeschouwer zijn geweest. Oude reisgenoten. Enkelen kan ik niet meer spreken. Een is dood, van een ander hoop ik ooit het overlijdensbericht te zien.

 

Het zijn wonderlijke tijden. Het voelt alsof ik nieuwe richting heb gekregen. Het creatieproces is heerlijk. De zoektocht in mijn verleden soms pijnlijk maar vaker verhelderend. De teksten tot dusver bevredigend.

 

Het wordt een boek.

 

 

(update 23 oktober)

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Volg ons
Zoeken op tags
Please reload

Archief
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • LinkedIn Social Icon