© 2017 Martin Koot

March 22, 2019

January 22, 2019

October 19, 2018

October 23, 2017

October 23, 2017

August 11, 2017

Please reload

Uitgelichte berichten

Hoop

22 Mar 2019

 

Zowat iedereen kent nu het 24 Oktoberplein. Het plein ontleent zijn naam aan de oprichtingsdatum van de Verenigde Naties, 24 oktober 1945. Het bevorderen van vrede en veiligheid is nog steeds een van de kerntaken, naast economische en sociale ontwikkeling, mensenrechten, humanitaire zaken en internationaal recht. De weg die vanaf het plein naar het centrum van Utrecht voert heet de Weg der Verenigde Naties. Samenwerken, voor vrede en kansen voor iedereen. Wat een mooi ideaal.

 

Een paar honderd meter voorbij het 24 Oktoberplein is de school van één van onze dochters. Een jaargenoot van haar moet sinds maandag verder zien te leven zonder vader, net als zijn broer die ook op deze school zit en hun jongere zusje. Op woensdag sprak ik daar een van de leerlingbegeleiders. De dag na de moorden was een tweedeklasser bij haar gekomen, een jongen van allochtone komaf. Hij en andere kinderen van allochtone origine balanceren op de brug van de vaak starre wereld van hun ouders naar het nieuwe. Part noch deel heeft hij aan de tragedie – en toch voelt hij, zo jong als hij is, dat ook hij er op aangekeken wordt. Of dat echt zo is? Voor hem wel. Het verwart hem en maakt hem bang.

 

Die avond, live op TV, kraait een volksmenner victorie. ‘En zo staan we hier, te midden van de brokstukken van wat ooit de grootste en mooiste beschaving was die de wereld ooit heeft gekend,’ bralt hij. ‘Een beschaving die alle uithoeken van de wereld bestreek. Die vol zelfvertrouwen was, en die de mooiste architectuur, de mooiste muziek en de mooiste schilderkunst heeft voortgebracht die ooit onder de sterrenhemel heeft bestaan.’ Zijn toehoor juicht hem toe. ‘Ons land maakt onderdeel uit van die beschavingsfamilie’, vervolgt hij. ‘Maar net als al die andere landen van onze boreale wereld, worden we kapotgemaakt door de mensen die ons juist zouden moeten beschermen.’ Gejuich.

 

Boreale wereld? Een term die veelvuldig gebezigd werd door voormalig Front National-leider Jean-Marie Le Pen. Hij doelde daarmee op een exclusief blank Europa, nog niet aangetast door immigratie. Ook Mussolini hanteerde deze term: een blank en smetvrij Europa.

 

‘Wij zijn naar het front geroepen. Omdat het moet. Omdat ons land ons nodig heeft.’ Een kreet die vaker heeft geklonken bij menig fascistoïde en communistische beweging.

 

‘Wij zijn dragers, wij zijn erfgenamen van de grootste beschaving die ooit heeft bestaan. Wij dragen een unieke kracht, en enkele tientallen jaren van indoctrinatie door de media en het onderwijs kunnen dat nooit begraven. Iets wat in ons zit, wat nooit kan worden afgepakt.’ ‘En vandaag, en dat voel je ook in de zaal, vandaag hebben we gekozen om weer te strijden. Weer te dromen, weer te hopen, weer te vechten.’ De zaal schreeuwt de keel schor.

 

Ik denk dat het jongetje uit de tweede de speech van deze man niet heeft gehoord. Maar de betekenis ervan ontgaat hem niet. ‘Met de taal van oorlog en ondergang wil doemartiest Baudet Nederland hoop geven’, kopt De Correspondent. Zijn hoop op een beter leven dooft.

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Volg ons
Zoeken op tags
Please reload

Archief
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • LinkedIn Social Icon