BORELING
Echo's van een gebroken jeugd
Een persoonlijk en openhartig verhaal over misbruik, vaderschap en de lange weg naar herstel.
Als eenzaam kind vind ik steun en kameraadschap bij een leraar van mijn lagere school. De prijs die ik daarvoor betaal is hoog. In de jaren daarna probeer ik met horten en stoten te verwerken wat er is gebeurd. Maar is het verleden werkelijk voorbij, of werkt het door zonder dat ik het zelf besef?
Jaren later loopt mijn huwelijk op de klippen en dreig ik mijn kinderen kwijt te raken. Terwijl ik worstel met een ontspoorde scheiding en met instanties die weinig oog hebben voor de werkelijkheid achter de dossiers, word ik opnieuw geconfronteerd met de onveiligheid en machteloosheid uit mijn jeugd.
In Boreling reconstrueer ik mijn jeugd, het misbruik en de jarenlange strijd rond mijn kinderen. Ik schrijf openhartig, zonder mijzelf of anderen eenvoudig vrij te pleiten. Het is een verhaal over de doorwerking van trauma, maar ook over liefde, vaderschap, herstel en verzoening.
Muziek is de bloedsomloop van mijn leven. Boreling is daarom doorspekt met flarden van songteksten. Op deze pagina vertel ik welke muziek in het boek voorkomt en welk verhaal daarachter schuilgaat.
Uitgeverij Lucht, 2024
223 pagina’s ·
ISBN 9789493272705
Een greep uit de vele reacties van lezers:
Het leest als een trein en het verhaal van Martin is zo raak en herkenbaar. Het heeft me diep ontroerd en geïnspireerd.
- Bjorn van Rozen, muzikant
Na het lezen van Boreling moet ik echt even op adem komen. Wat een goed geschreven en indringend boek.
- Mirjam van Z.
Wauw wat een boek is dit! (...) een dikke aanrader: Boreling - echo's van een gebroken jeugd - van Martin Koot. Binnen 2 dagen uitgelezen, het had me helemaal te pakken. En nog.
- Lucette Kiewiet Klinisch psycholoog - Psychotherapeut / Seksuoloog NVVS-SH
Zorg dat je een uurtje of twee, drie de tijd hebt, want je gaat het boek in één keer uitlezen.
- Mark J.
Over misbruik, onbegrip, onmacht, conflict – maar uiteindelijk over toewijding, mildheid, optimisme en verzoening.
- Edwin van K.
Mooi en openhartig geschreven. Een van de eerste boeken waarbij ik meermaals met tranen in de ogen heb zitten lezen.
- n.n.
BORELING OP HET PODIUM
De thema’s in Boreling nodigen uit tot reflectie en gesprek. Daar draag ik graag aan bij.
In bibliotheken en bij leesclubs en literaire bijeenkomsten vertel ik over het boek, het schrijfproces en de werkelijkheid achter Boreling.
Voor professionals in het sociaal domein, jeugdbescherming en rechtspraak heb ik drie podiumverhalen beschikbaar, met elk een eigen focus.
OVER HET MAKEN VAN BORELING
Augustus 2017
“Pap, waarom ga jij ook niet schrijven?” Sanne kijkt me nieuwsgierig aan. We zitten met z’n drieën in de tuinkamer, achter in onze net heringerichte tuin. De avond is allang gevallen, de kaarsen branden, een pot thee verwarmt ons van binnen, het vuurtje in de kachel doet de rest. Sanne heeft net verteld hoe ze elke dag in haar dagboek schrijft en hoeveel rust haar dat geeft.
Anna valt haar bij. “Ja joh, je schrijft zo lekker…”
Ik haal mijn schouders op. Schrijven doe ik vooral zakelijk: persberichten, artikelen en columns. “Er zit toch niemand te wachten op mijn verhaal.”
“Ik wel,” zegt Anna. “Al doe je het maar voor jezelf. Je zegt zo vaak dat we dingen meemaken waar je een boek over zou kunnen schrijven. Misschien moet je dat gewoon doen.”
Ik denk terug aan waar we het net over hadden. Ons turbulente bestaan, waarin telkens weer wat nieuws ontploft. Hoe lastig het is om duidelijk én zacht tegelijk te zijn. Zeker voor mij. Waarom dat zo moeilijk voor mij is, dat heb ik niet verteld.
“Misschien kan ik iets over mijn jeugd schrijven,” zeg ik aarzelend.
“Whatever,” zegt Anna. “Vanaf nu schrijf jij elke dag minstens een kwartier. Goed voor je.”
Hoe kan ik haar iets weigeren? Dus begin ik aan het verhaal van mijn jeugd.
Het zou nog tot 2022 duren voordat het manuscript van Boreling voltooid was. Het eerste stuk, het verhaal over het misbruik en de verwerking, was vier jaar eerder goeddeels klaar. Maar het was niet áf: het tweede stuk, over het mislopen van mijn huwelijk en de onwaarschijnlijke toestanden die daaruit voortkwamen, maakte er voor mijn gevoel onlosmakelijk deel van uit. Probleem was dat dat nog lang geen verleden tijd was: we zaten er middenin.
Het verhaal dat zijn neerslag heeft gekregen in Boreling eindigt halverwege 2019. Ik heb de tijd daarna nodig gehad om dat tweede deel te kunnen schrijven. Ik voelde een grote verantwoordelijkheid om die ingewikkelde situaties zo op te schrijven dat ik alle betrokkenen recht deed. De steun en adviezen van schrijfcoach Door de Flines hielpen daarbij, en op het moment dat literair agent Marianne Schönbach het manuscript omarmde begreep ik dat het boek klaar was – en goed.
In 2023 tekende ik het contract bij Uitgeverij Lucht. Redacteur Denise Larsen vroeg aan mij hoe ik haar feedback wilde hebben: zachtjes of recht voor z’n raap. Ik koos voor het tweede, en dat heb ik geweten. Het manuscript met haar aantekeningen kreeg ik een paar weken later in de mail. Na een snelle blik heb ik het een dag lang links laten liggen: rood all over the place… Een dag later raapte ik mijn moed bij elkaar en dook ik erin. Al snel werd mij duidelijk dat het overgrote deel van haar opmerkingen volkomen terecht was. De weken erna schrapte ik (dapper slikkend) de nodige passages, herschreef ik stukken, schreef ik nieuwe scènes, verplaatste ik sommige stukken naar een logischer plek enzovoort. Nadat Denise en ik tevreden waren, mocht persklaarmaker Rob Steijger aan de slag. Ik had al eerder met hem gewerkt voor de redactie van korte verhalen; wát een vakman!
De tekst was klaar; tijd om ons te buigen over de titelkeuze; Boreling was dankzij vriend Ithar da Costa lang de werktitel. Michiel Boek (zijn echte naam) van Uitgeverij Lucht was daar glashelder over. “Boreling is een geweldige titel! Geen idee wat het betekent, maar het klinkt prachtig!” Dan nog de ondertitel, kaftontwerp, achterflaptekst, vormgeving van het binnenwerk… allemachtig, wat een werk.
Het resultaat is een stevig boek, letterlijk en figuurlijk. Eind maart 2024 mocht ik het aan de wereld presenteren in een bomvolle zaal, met fantastische livemuziek van Anne Soldaat, Bjorn van Rozen (met Marcel Kwa en Philip ten Bosch) en Van Piekeren (naast Jan Johan Fransen en Bruno Rombouts). Van alle drie staat een songtekst in Boreling.
Vanaf dat moment is het uit mijn handen; mijn verhaal is aan de lezers. Die reageerden, en hoe… Meer dan honderd reacties kreeg ik binnen, van bekenden en onbekenden. Natuurlijk, wie het boek niet goed vindt, zal minder snel reageren (al zou ik ook dat op prijs stellen). Maar de algehele teneur was én is dat Boreling gemakkelijk leest en diep raakt. Een paar sprekende reacties:
“Ik voelde me door jouw verhaal gesteund in herkenbare gevoelens. Ik heb hier flink om moeten janken, en het heeft meteen iets gerepareerd.”
“Wat ik knap vind, is dat de schrijver het vermogen heeft om met mededogen te schrijven zonder afbreuk te doen aan de verschrikkingen.”
“Wat mooi dat je er geen klaagzang van hebt gemaakt, terwijl er onderweg zoveel is misgegaan. Bedankt dat je me op een natuurlijke manier hebt meegenomen in dit verhaal.”
“Je schrijft zoals ik je ken: rap, pakkend en gevoelig voor alle kanten. Het heeft bij mij een waardevolle reflectie aangezwengeld.”
“Innemend, ontroerend, treffend en voor mij als ‘jeugdzorgmens’ helaas herkenbaar en pijnlijk confronterend.”
“Confronterend, maar heilzaam en vol compassie.”
“Het verhaal en de thema’s van Boreling zijn zware kost. Toch leest het verrassend licht: de schrijfstijl is nuchter, eerlijk en direct.”
Afijn, nu weet je het wel. Dit boek wil je lezen!