Martin Koot

“Dit is de tijd om achterom te kijken…” LinkedIn, Facebook en andere socials overstromen met terugblikken op 2025. Niks mis mee natuurlijk, alleen kijk ik liever vooruit. Niet dat dit een rotjaar was (bij vlagen wel trouwens), maar ik leef nu en wie weet morgen. Kijk je te veel in je achteruitkijkspiegel, dan mis je wat voor je ligt. “Goede voornemens dus!” O god nee, daar ben ik al lang geleden mee opgehouden. De weg naar de hel is ermee geplaveid. Je gedrag veranderen, laat

Heb jij iets op te ruimen uit je verleden? De meeste mensen wel.   Een paar maanden na het verschijnen van Boreling krijg ik een mail van een lezer. We kennen elkaar zijdelings, via wat zakelijke projecten. “Ik heb net Boreling in één ruk uitgelezen, je hebt mij geraakt met je openheid,” schrijft hij. “Ik voel me door jouw verhaal gesteund in herkenbare gevoelens. Hier heb ik flink om moeten janken en dit heeft gelijk iets gerepareerd.” Een tijdje daarna komen we elkaar toeva

Terwijl ik bezig ben met het uitgeefproces van Boreling, struikel ik over deze foto uit augustus 1920, met daarop zoals je ziet een bruiloftsgezelschap. Ik vind ’m tijdens mijn zoektocht naar het verleden van mijn moeder. Ze overleed een paar jaar geleden. Tijdens haar leven vertelde ze weinig over haar jeugd, behalve dat het armoe troef was in het grote boerengezin waarin ze opgroeide. Ze was een geweldige moeder, misschien iets té – maar daarvoor moet je Boreling lezen.   B

“Schrijf je een vervolg op Boreling ?” Die vraag krijg ik geregeld.   Nee, Boreling  vertelt een afgerond verhaal. Hoewel er sinds het einde van het boek (zomer 2019) nog volop ontwikkelingen zijn geweest, denk ik niet dat ik er veel aan toe kan, of beter gezegd, wil voegen. Ik ben blij met het resultaat: een fier boek, dat goed gelezen wordt én hoog wordt gewaardeerd. Van veel lezers heb ik gehoord dat het verhaal indruk maakt en tot nadenken aanzet. En hé, nog altijd is er

Boreling ligt inmiddels een week in de boekhandels. Hoewel ik mij natuurlijk realiseer dat minder enthousiaste lezers niet in de pen...

Afgelopen zaterdag hebben we met een volle zaal de geboorte van Boreling gevierd, met een lach, een traan en prachtige livemuziek. Mijn...

Dit is nu al bijzonder... Een maand voor de presentatie van BORELING zijn alle tickets vergeven. Een volle bak dus! Ik word een beetje...

Schrijven is een reis die begint met lezen, een wijsheid die ook geldt voor mijn schrijfproject EEN LIED, IN BLOED GESCHREVEN. Dit...

Wie goed wil schrijven, moet vooral veel lezen. Omdat BORELING én de opvolger die ik in de steigers heb staan literaire non-fictie zijn,...

Je kent het gezegde wel: ik heb weinig tijd dus ik schrijf je een lange brief. Korte verhalen schrijven is een oefening in weglaten, nét...

Mijn grote schrijfprojecten vallen in de categorie verhalende (of zo je wilt, literaire) non-fictie. Of ik het leuk vind of niet, bij het...

Pennen en papier, lachende gezichten: het boekcontract is getekend. BORELING wordt uitgegeven door Uitgeverij Lucht uit Hilversum. Aan...

Januari 2023. Tijdens het graven in de familiegeschiedenis van mijn moeder stuit ik op deze trouwfoto uit 1920. De vrouw in de stemmig...

‘ Hoeveel zijn het er nou, pap?’ Jezus kijkt belangstellend over de schouder van zijn vader naar de wereldkaart op het enorme...

In de nazomer van 2017, vijf jaar geleden, begon ik met het schrijven van wat nu Boreling is gaan heten. Ik heb geen haast, dat zal je...

'Wat is het nou, een autobiografie of een roman?' Een goede vraag die mij vaker wordt gesteld. Ik ben er nog niet uit. Nou ja, deels wel,...

Hoe sterk is de eenzame fietser die kromgebogen over zijn stuur tegen de wind zichzelf een weg baant Schrijven is een knap eenzame...

Ik kan anderen niet veranderen. God betert, ik kan mijzelf al nauwelijks veranderen. En diezelfde God weet hoe hard ik het heb...

Suus stelt voor om te gaan wandelen, ze weet een leuke plek om een kop koffie te pakken. Fijn plan. Praten en denken gaat prima als je...