Nooit te laat

Heb jij iets op te ruimen uit je verleden? De meeste mensen wel.

Een paar maanden na het verschijnen van Boreling krijg ik een mail van een lezer. We kennen elkaar zijdelings, via wat zakelijke projecten. “Ik heb net Boreling in één ruk uitgelezen, je hebt mij geraakt met je openheid,” schrijft hij. “Ik voel me door jouw verhaal gesteund in herkenbare gevoelens. Hier heb ik flink om moeten janken en dit heeft gelijk iets gerepareerd.” Een tijdje daarna komen we elkaar toevallig tegen. “Man, wat een boek,” zucht hij. “Ik heb mijn broer ook een exemplaar gegeven en gezegd dat hij het móest lezen. Het raakte ook hem diep, en we hebben daarna voor het eerst kunnen praten over wat er mis is gegaan in onze jeugd.” Hij schudt zijn hoofd. “Eindelijk, na al die jaren. Het is alsof ik mijn broer terug heb gevonden.”

Dit is nog maar een van de vele reacties in deze trant. Er zijn er bij die voor het eerst in hun leven over de trauma’s uit hun jeugd vertellen – aarzelend, de tranen nooit ver weg. Oud, weggeduwd en grotendeels onverwerkt leed, dat tot op de dag van vandaag hun levens tekent. Ik loop een stukje mee, hoor het aan, zie hen, voel mee, huil (in stilte) mee. En hoop dat het een stap is op weg naar iets van heling.

Boreling blijkt meer te zijn dan een boek; het is een uitnodiging om bij jezelf te rade te gaan, in de spiegel te kijken en onder ogen te zien wat jou gevormd heeft. En om erover te gaan praten. Daarvoor is het nooit te laat, hooguit hoog tijd.